Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)
- Άνοιξη του 2007 -
1. Τι είναι τo PRC Club ή PRCC ή Ελληνική Λέσχη Φίλων της Πραγματικής Οδήγησης;
Είμαστε μία παρέα ανθρώπων που το κοινό μας χαρακτηριστικό είναι το πάθος για την οδήγηση αλλά ταυτόχρονα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν αρκεί το χόμπι για να είμαστε μία δεμένη παρέα. Η πραγματική οδήγηση θεωρούμε ότι εξ ορισμού προϋποθέτει ήθος μαζί με πολλά άλλα ψυχικά αγαθά.
Αγαπούμε τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και είμαστε κι εμείς μηχανοκίνητοι αθλητές, απλά και μόνο!
Πατέρας της έννοιας "Πραγματικός Οδηγός" είναι ο δημοσιογράφος-θρύλος και ιδρυτής-εκδότης του περιοδικού 4ΤΡΟΧΟΙ Κώστας Καββαθάς. Από αυτόν εμπνευστήκαμε την έννοια "Πραγματική Οδήγηση" και όποιος θέλει να την κατανοήσει καλύτερα, μπορεί είτε να μας γνωρίσει από κοντά είτε -ακόμη καλύτερα- να διαβάσει το βιβλίο του Κ.Κ. "ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ" σε οποιαδήποτε έκδοσή του. Τονίζουμε παράλληλα ότι ως PRCC δεν είχαμε και ούτε έχουμε καμία αλληλοεξαρτώμενη σχέση με τον συγκεκριμένο καταξιωμένο δημοσιογράφο της αυτοκίνησης και όχι μόνο.
Η έννοια του Πραγματικού Οδηγού όπως την εκφράζουμε εμείς
Ο Ιδανικός Γρήγορος Οδηγός που:
...γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη και δεν έχει ανάγκη να το
αποδείξει σε κανέναν.
...γνωρίζει εξίσου πολύ καλά ότι πάντα υπάρχει και ένας
καλύτερος.
...συνειδητοποιεί τις γνώσεις του γύρω από την τέχνη του
οδηγείν, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι «γηράσκων αεί διδασκόμενος».
...δεν προκαλεί, ούτε τους άλλους, ούτε την τύχη του, εκτός
από τον καλό εαυτό του.
...γνωρίζει τα εκάστοτε όρια που μπορεί να κινηθεί, για να
διατηρεί αυτούσια τόσο την οδηγική του ευχαρίστηση όσο και την ασφάλεια των
συνανθρώπων του.
...σέβεται τον ΚΟΚ, την δημόσια οδική ασφάλεια, τον εαυτό του
και τους συνανθρώπους του εξίσου, χωρίς να ξεχωρίζει κανέναν.
2. Τι χαρακτηρίζει τα μέλη του PRCC;
Παρότι συνηθισμένοι άνθρωποι προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην παρέα μας ώστε να νιώθουμε άνετα και ασφαλείς μεταξύ μας. Έτσι ενώ είμαστε ανοιχτοί σε οποιονδήποτε θέλει να μας γνωρίσει, περιμένουμε από το κάθε μέλος μας να κατανοεί και να εφαρμόζει όλα τα παρακάτω το λιγότερο στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του PRCC.
Γνωριζόμαστε προσωπικά. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι απρόσωπες σχέσεις δημιουργούν άνισα όρια μεταξύ των ανθρώπων αφού σε τέτοιου είδους σχέσεις ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει. Ταυτόχρονα η δυνατότητα της φυσικής επικοινωνίας μας κάνει και αισθανόμαστε ασφαλείς ο ένας απέναντι στον άλλο. Είναι ο βασικός λόγος που δεν θα δείτε ανοιχτό forum στην ιστοσελίδα μας. Δεν το χρειαζόμαστε.
Ο οδηγός και η οδήγηση προηγούνται του οχήματος. Για μας το όχημα είναι το μέσον, τίποτα περισσότερο και ως τέτοιο το αντιμετωπίζουμε έως τον βαθμό που εξυπηρετεί τις οδηγικές μας αναζητήσεις.
Η ειλικρίνεια, η ευθύτητα και η αξιοπιστία αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της περηφάνιας μας.
Είμαστε ερωτευμένοι με την ζωή, την φύση, τον άνθρωπο. Δεν ζούμε μόνο για να ικανοποιήσουμε τις ατομικές μας φιλοδοξίες ή ματαιοδοξίες.
Διαθέτουμε αληθινή όρεξη για εργασία και προσφορά. Ταυτόχρονα το βλέπουμε και σαν υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία. Θεωρούμε την απραξία και την οκνηρία πρόωρο θάνατο της ψυχής μας.
Γνωρίζουμε καλά ότι παντού και πάντα θα υπάρχει κάποιος "καλύτερος". Γι αυτό και θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, γνωστικότεροι, σοφότεροι, ικανότεροι. Θεωρούμε ότι η παροχή γνώσης δεν είναι μόνο ατομική υπόθεση αλλά ευρύτερη κοινωνική υποχρέωση, γι' αυτό και προσφέρουμε τις όποιες γνώσεις μας γύρω από το χόμπι μας (και όχι μόνο - όσο είναι εφικτό) ανιδιοτελώς σε όποιον τις ζητήσει.
Και τελικά διαθέτουμε αυτό που μας οδήγησε να φτιάξουμε αυτήν την ξεχωριστή λέσχη-παρέα:
Απέραντο πάθος για την γρήγορη έως αγωνιστική αλλά οπωσδήποτε ασφαλή οδήγηση, όπως και για ό,τι απορρέει από αυτή. Αυτό το ψυχικό πάθος που παράγει άφθονη αδρεναλίνη επιθυμούμε να το ορίζουμε και να το κατευθύνουμε με την λογική και να το εκφράζουμε με ασφάλεια πρώτα για τους συνανθρώπους μας και έπειτα για εμάς προσωπικά. Δυστυχώς, έως σήμερα η Ελληνική Πολιτεία με επικοινωνιακούς διάμεσους τους αρμόδιους φορείς της (ΕΛΠΑ, ΕΘΕΑ κλπ.) έχει αποδείξει αδιαφορία σε τέτοιο βαθμό που αν μη τι άλλο να μας κάνει να την βλέπουμε περισσότερο ως εμπόδιο προς την ασφαλή έκφραση του χόμπι μας και γενικότερα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Μόνο που όταν μιλάμε για Πολιτεία-εμπόδιο, μιλάμε για πολύ σοβαρό έως ανυπέρβλητο εμπόδιο. Και δεν διανοούμαστε να μην έχουμε την Πολιτεία ως αρωγό - όπως πρέπει να γίνεται με όλα αυτά τα θέματα. Γι αυτό κι εμείς κάποια στιγμή αισθανθήκαμε ότι πρέπει να πάρουμε μία σαφώς ενεργή στάση, δηλαδή να βγούμε από τον παθητικό λήθαργο και να κάνουμε αισθητή την επιθυμία μας.
3. Γιατί δημιουργήσαμε το PRCC;
Από μικρά παιδιά τροφοδοτηθήκαμε και ανατραφήκαμε -ίσως είχαμε και την έμφυτη ροπή- με το πάθος για την παραγωγή αδρεναλίνης που προέρχεται από την υψηλή ταχύτητα, την γρήγορη οδήγηση αλλά και από το μέσον (αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέτα). Πολύ πριν οδηγήσουμε αυτοκίνητο ή μηχανή παθιαζόμασταν να τσουλάμε ιλιγγιωδώς με μία αυτοσχέδια σανίδα ή με ρόλερς ή και με ένα σκέιτμπορντ στις κατηφόρες, να ανεβαίνουμε στο τρενάκι του τρόμου στα λουναπάρκ, να τρέχουμε σαν κυνηγημένοι με τα ποδήλατά μας κλπ. Πέσαμε και χτυπήσαμε τόσες φορές που πλέον μας είχε γίνει συνήθεια. Φόβος σίγουρα δεν υπήρχε τότε στην καρδιά.
Αργότερα ή σε παράλληλο χρόνο αρχίσαμε να διαβάζουμε τα όποια περιοδικά αυτοκινήτου της εποχής μας. Μαγεία: Κάτι τέτοιο συνέβαινε όταν μας συνέπαιρναν οι εμπειρίες των δημοσιογράφων που μας μετέδιδαν οτιδήποτε σχετικό με την αυτοκίνηση ή και όχι μόνο.
Ταυτόχρονα αποκτήσαμε τα δικά μας ινδάλματα: τον Ζιλ Βιλνέβ και τον Βάλτερ Ρερλ, ή τους "δικούς μας" Τάσο Μαρκουίζο 'Ιαβέρη' και Γιώργο Μοσχού, ή τον Άιρτον Σένα και τον Γιούχα Κάνκουνεν, ή τον Μίκαελ Σουμάχερ και τον Κόλιν Μακ Ρέι, ή τους Έντι Λόσον και Ράντι Μάμολα, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τους Σεμπάστιαν Λεμπ ή και Βαλεντίνο Ρόσι. Δεν κρύψαμε ποτέ ότι θα θέλαμε να τους μοιάσουμε αλλά χωρίς να σκεφτόμαστε τότε την έστω και μηδενική πιθανότητα (εν Ελλάδι όνειρα θερινής νυκτός) να γίνουμε κάποτε εμείς τα ινδάλματα των επερχόμενων παθιασμένων νέων και όχι μόνο.
Όταν ήρθε η ώρα να οδηγήσουμε γρήγορα δεν είχαμε κανέναν ενδοιασμό. Δεδομένου ότι δεν υπήρχαν χώροι αθλοπαιδιάς μηχανοκίνητου αθλητισμού (αυτοκινητοδρόμια ή κοινώς "πίστες") θα τρέχαμε όπου βρίσκαμε χώρο. Κάτι γινόταν τότε από ερημικούς δρόμους -ειδικά μετά τα μεσάνυχτα- αλλά και πάλι οι κίνδυνοι τρομεροί. Ουκ ολίγες φορές πλησιάσαμε τον τρόμο της καταστροφής, πολλοί από εμάς τον έζησαν... ενώ αρκετοί δεν βρίσκονται δίπλα μας σήμερα για να μας μεταφέρουν την άποψή τους. Άραγε αν μπορούσαν να μιλήσουν και έβλεπαν ότι δυστυχώς ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΕΣ τι θα έλεγαν; Ή μάλλον, τι θα έκαναν; Σίγουρα αυτοί ήταν τα πρώτα θύματα της σιωπηλής επανάστασης που ολοένα εξαπλώνεται αλλά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι εγκληματίες ψυχών (και όχι μόνο) επιμένουν ότι η σωστή λύση είναι τα βαριά πρόστιμα. Εξακολουθούν και ανεβάζουν τα "κέρδη" τους (οικονομικά, ψυχολογικά, σχεδιασμού ή όποιου άλλου είδους) προφανώς σαν αυτοανταμοιβή που μας σκοτώνουν έναν-έναν και "απαλλάσσουν" μία βαθύτατα κομπλεξική κοινωνία από την παρουσία του πιο ενεργού πληθυσμού της, από την παρουσία των νέων, αυτών που επιθυμούν και θέλουν πραγματικά να βάλουν ένα οριστικό τέλος στον κοινωνικό κομπλεξισμό-ρατσισμό προκειμένου με την ορμή και την δημιουργικότητά τους να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο. Το τελευταίο δεν αφορά μόνο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, αλλά απλά ο μηχανοκίνητος αθλητισμός και οι φίλοι του σπορ (και οι περισσότεροι νέοι σε ηλικία) είναι από τους πλέον αδικημένους. Όσοι αγαπούν το χόμπι βαρέθηκαν να βλέπουν πολλά οδηγικά ταλέντα γύρω τους να οδηγούνται είτε στην αχρηστία, είτε στην λήθη, είτε στο χώμα, είτε σε όλα αυτά μαζί.
Όμως άλλα σχέδια-λύσεις εφαρμόζονται διά του ψυχοπνευματικού βιασμού μας: Εκκινούν με Κομματικοποίηση, Μηδενισμό, Απαξίωση, και καταλήγουν σε Περιθωριοποίηση, βαριά Πρόστιμα και Ποινές. Δυστυχώς, πρέπει να κλέψουν το σπίτι μας για να πιστέψουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς που ψηφίζουμε -όπως ακόμη και οι περισσότεροι κοινωνικοί λειτουργοί- κάποια πράγματα δεν σκοπεύουν να τα κάνουν από μόνοι τους αν δεν έχουν προσωπικό όφελος έστω και με την μορφή της ματαιόδοξης υστεροφημίας. Απύθμενος Εγωισμός... Σίγουρα εμείς οι νέοι τα περιμέναμε αλλιώς. Και σίγουρα δεν περιμέναμε μία κοινωνία που τρέφεται από τον ψυχοπνευματικό μας θάνατο. Πνιγερή απογοήτευση... αλλά αρκετοί συνεχίζουμε να ελπίζουμε. Ελπίδα... σωτήριο στήριγμα της ψυχής και του πνεύματος, ώστε να θέλουμε να προσπαθήσουμε λίγο ακόμη. Αλλά αυτό δυστυχώς είναι το μόνο που θέλουν από εμάς όσοι θέλουν να μας έχουν υπό πλήρη έλεγχο συνειδήσεως... Ελπίδα στους νέους και στον λαό... την θέλουμε εμείς, την θέλουν και οι κυβερνώντες, την θέλουν οι υφιστάμενοί τους, την θέλουμε όλοι... Φαύλος ο κύκλος.
Ο όλος προβληματισμός μας πηγάζει από την αρχική απορία μας: "Γιατί πρέπει να αισθάνεται την απειλή του καθεστώτος της παρανομίας όποιος θέλει να ασκεί το χόμπι της πραγματικής (δηλ. γρήγορης και ασφαλούς) οδήγησης; Γιατί δεν υπάρχουν σε προσιτή απόσταση χώροι και για μας; "
Τελικά, δημιουργήσαμε το PRCC γιατί πολύ απλά θεωρούμε την πραγματική οδήγηση ως σπορ και τους εαυτούς μας ως αθλητές (όχι απαραίτητα ως ενεργούς αγωνιζόμενους αλλά γενικότερα ως ενεργούς χομπίστες). Καμία σχέση δηλαδή με αυτό που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε...
4. Μα τι θέλουμε τέλος πάντων;
Μα τί άλλο εκτός από ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΙΑ-ΠΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ Ή ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!
Δεν αυταπατώμεθα με φρούδες επιθυμίες. Θέλουμε να οδηγήσουμε. Θέλουμε να σανιδώσουμε το γκάζι στο όχημά μας, θέλουμε να στρίψουμε σε όρη και βουνά, θέλουμε να αισθανθούμε την αδρεναλίνη να δίνει ορμή στο αίμα μας και να μας ανατριχιάζει την ραχοκοκαλιά. Θέλουμε να αθληθούμε ερασιτεχνικά και όχι απαραίτητα μόνο σε αγώνες όπως συμβαίνει σήμερα!
Αλλά αγαπούμε την ζωή. Γι αυτό και θέλουμε πίστες. ΠΟΛΛΕΣ ΠΙΣΤΕΣ. ΠΙΣΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ. ΠΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Όνειρο; Για μία υποανάπτυκτη χώρα ίσως. Αλλά και πάλι, με όνειρα μεγαλώσαμε, κυρίως με αυτά που δεν τα είδαμε ποτέ να πραγματοποιούνται κι ας μην μπορέσαμε να εξηγήσουμε επαρκώς το "γιατί" στις συνειδήσεις μας. Ίσως γιατί μας έχουν ποτίσει με πνευματικά ναρκωτικά. Με λόγια παχιά που μας φορτίζουν με ελπίδα και μας αγοράζουν την ψυχή και την συνείδηση, αλλά με αντίκρισμα την προδοσία, την ψυχρή προδοσία καλυμμένη με μπόλικη ειρωνεία για να μπερδευόμαστε, να αμφιταλαντευόμαστε στην μοναξιά μας, μακριά από την δύναμη της ένωσης. Ο Εφιάλτης σίγουρα άφησε απογόνους. Η προδοσία πάντα αφήνει σπόρους, ύπουλους σπόρους...
Γι αυτό και είμαστε κατά του νέου ναρκωτικού που κάποιοι δείχνουν να σκαρφίστηκαν για να λουφάξουμε στα όνειρά μας και ταυτόχρονα να τα οικονομήσουν πολύ χοντρά. Είμαστε κατά της δημιουργίας μίας μόνο πίστας με αποκλειστικό σκοπό την φιλοξενία αγώνων F1, αν πρώτα δεν γεμίσει με πίστες η χώρα και λίγο αργότερα να επιλεγεί η καταλληλότερη για αναβάθμιση σε F1. Όσο περισσότερο οι νέοι γίνονται θεατές του σπορ, τόσο περισσότερα τα κέρδη για τους λίγους μεν και τόσο περισσότερα τροχαία θα έχουμε δε, αφού είναι 100% σίγουρο και προμελετημένο ότι όλοι οι εθισμένοι στο γκάζι νέοι φίλοι του χόμπι θα επιδοθούν χωρίς αύριο σε ένα φονικό κυνήγι ινδαλμάτων δεδομένης της πλήρους αδυναμίας εξωτερίκευσης και έκφρασης. Τότε κανένα πρόστιμο και καμία ποινή δεν θα φτάνει για να σταματήσει το κακό, την ασυγκράτητη ορμή της συμπιεσμένης αδρεναλίνης. Οι δρόμοι των πόλεων δεν χωράνε άλλα γρήγορα και υπερβελτιωμένα αυτοκίνητα με οδηγούς νέους και έτοιμους να σανιδώσουν με την πρώτη ευκαιρία!!
Ας δημιουργήσουμε αυτή τη φορά με τον σωστό τρόπο. Αυτή η περιβόητη πίστα F1 ας γίνει αλλά όχι για να φιλοξενήσει άμεσα F1. Με πολύ μικρότερο κόστος κατασκευής ας δοθούν σε πρώτη φάση στο κοινό ταυτόχρονα 2, 3 και περισσότερες πίστες με δυνατότητα επέκτασης για F1 ή έστω για MOTO GP, ας δοθούν στους νέους αλλά και στους παλιούς που έχουν ανάγκη -σε πρώτη φάση- για χώρους οδηγικής εκτόνωσης και αθλοπαιδιάς. Και φυσικά η πρώτη να ξεκινήσει οπωσδήποτε κοντά στην Αθήνα. Η μισή Ελλάδα εκεί κατοικεί. Πρώτα εκεί με το τεράστιο πρόβλημα και αμέσως ή αν γίνεται και ταυτόχρονα δουλειά και στις υπόλοιπες πόλεις. Εμείς οι Θεσσαλονικείς θέλουμε τουλάχιστον μία καλή πίστα στην πόλη μας, τουλάχιστον μία... Η πίστα Σερρών σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τις οδηγικές αναζητήσεις των Θεσσαλονικέων φίλων του σπορ. Όμως, πόση αδιαφορία θα εισπράξουμε ακόμη; Αλλά και πόση κοροϊδία μέσω ανεδαφικών υποσχέσεων; Ελπίζουμε όμως...
Δεν θέλουμε να είμαστε αιώνιοι θεατές! Ποτέ δεν θέλαμε. Θέλουμε δράση και συμμετοχή, θέλουμε να οδηγήσουμε με ταχύτητα, να οδηγήσουμε γρήγορα χωρίς να ενοχλούμε κανέναν, να συμμετάσχουμε σε Track Days, θέλουμε να συμμετάσχουμε σε αγώνες, έστω κι αν είναι άσημοι έστω κι αν είναι αγώνας με ανταγωνιστή τον εαυτό μας.
Κι αυτό δεν θα γίνει ποτέ εάν δεν γεμίσει η χώρα με ασφαλείς χώρους έκφρασης μηχανοκίνητου αθλητισμού. Με χώρους όπου ο καθένας θα μπορεί να πάει και να δοκιμάσει εαυτόν και όχημα, με σκοπό πρώτα να εκτονωθεί, μετά να εκπαιδευτεί και στο τέλος -αφού γίνει καλύτερος και θέλει- να ασχοληθεί κανονικά σαν αθλητής με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Είναι όπως σε αυτούς που αρέσει το ποδόσφαιρο (ή ό,τι άλλο): Μπορούν αν θέλουν απλώς να παίξουν για διασκέδαση και ψυχική εκτόνωση, αλλά αν επιθυμήσουν μπορούν να συμμετέχουν σε ποδοσφαιρικές συναντήσεις τοπικού χαρακτήρα ή και να γίνουν κανονικοί αθλητές-ποδοσφαιριστές. Έτσι απλά. Μόνο που για μας δεν είναι καθόλου απλά.
Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πόσο παράνομοι και κυνηγημένοι έχουν αισθανθεί οι περισσότεροι Έλληνες αγωνιζόμενοι μέχρι να αποφασίσουν (και μπορέσουν) να εκδηλώσουν αγωνιστικά την οδηγική τους ικανότητα. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς για το πού, πώς και πότε αυτοί οι νέοι (και ακόμη περισσότερο οι παλιοί) οδηγοί αγώνων έμαθαν να οδηγούν το αυτοκίνητό τους; Ας μας απαντήσει η ΕΛΠΑ ή και η ΕΘΕΑ που έχουν επίσης αποδείξει τις επιθυμίες και φιλοδοξίες τους για το μέλλον του μηχανοκίνητου αθλητισμού (πόσο μάλλον για το χόμπι γενικότερα που γεννάει τον αθλητισμό) στην Ελλάδα. Ούτως ή άλλως αυτοί σίγουρα ξέρουν πριν από εμάς καί την ερώτηση καί την απάντηση. Θα μας τις αποκαλύψουν ποτέ ανοιχτά-καθαρά-έμπρακτα, χωρίς μεσάζοντες (ράδιο-αρβύλα) και χωρίς πολιτικολογίες;
Θέλουμε ανάπτυξη του σπορ. Αναλογικά με την ανάπτυξη του σπορ στην Ευρώπη, έχουμε όλο και λιγότερους αγωνιζόμενους, όλο και λιγότερους αγώνες, όλο και λιγότερους σπόνσορες.
Μόνο που δυστυχώς για την Ελληνική Κοινωνία οι νέοι που παθιάζονται με το χόμπι αυξάνονται ενώ ταυτόχρονα οι δρόμοι δεν μας χωράνε. Τί θα κάνουμε; Πού θα τρέχουμε με ασφάλεια;
Πώς και πότε θα γίνουν όλα αυτά;
Δεν ξέρουμε το πώς θα γίνουν καθότι δεν μετέχουμε στα κέντρα διαχείρισης χρήματος και έγκρισης νομοσχεδίων, αλλά σίγουρα εάν δεν ξεκινήσουμε δεν θα γίνουν ποτέ οι πίστες που χρειαζόμαστε. Υπάρχει όμως το επιτυχημένο παράδειγμα της πίστας Σερρών. Είναι το μοναδικό μεν άξιο δε. Από την άλλη μεριά υπάρχει και το απογοητευτικό-αποθαρρυντικό παράδειγμα της πίστας Αιγινίου.
Σίγουρα έχει σημασία η διαθεσιμότητα-σκοπιμότητα σε συνδυασμό με το ποσοστό εμπλοκής (από 0% έως 100%) της όποιας κρατικής συμμετοχής, αλλά οπωσδήποτε θα χρειάζονται κονδύλια στις Νομαρχίες αλλά και Νομάρχες που θα τα ζητήσουν, κίνητρα στους ιδιώτες αλλά και στις τράπεζες για ανάπτυξη σχετικών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και οπωσδήποτε μειωμένη την γραφειοκρατία που συνηθίζει να απογοητεύει φρενάροντας και τον πιο φιλόδοξο Έλληνα επιχειρηματία. Φυσικά χρειάζονται και πολιτικοί που θα θελήσουν να βοηθήσουν, αλλά δυστυχώς εμείς φοβόμαστε ότι στα χέρια πολλών πολιτικών και πολύ εύκολα μπορούμε να γίνουμε κοινά θύματα ενός ακόμη προεκλογικού αγώνα. Ίσως και να χρειάζεται μία αναδρομή της αποτελεσματικότητας της παντοδυναμίας της ΕΛΠΑ (όπως πρέπει να γίνεται για κάθε -κερδοσκοπικό και μη- φορέα) που πριν από όλα και πίσω από όλα μοιάζει σα να καθυστερεί ή και να φρενάρει (συνήθως δια της απλής απραξίας) οποιαδήποτε κοινωφελή και δημιουργική πρωτοβουλία λες και τρέφεται από κάποιο κατεστημένο καθεστώς που δεν πρέπει να αλλάξει, αφού ενώ πάντα υποτίθεται ότι αποτελείται από χομπίστες που ακούν τι θέλουμε και μας τα λένε όπως τα θέλουμε, τελικά τα περισσότερα δεν γίνονται όπως ακούγονται ή εμποδίζονται και μένουν μισά (πχ πίστα Αιγινίου όπου οι "οικολόγοι" το έκαναν πάλι το θαύμα τους) ή ξεκινούν καλά και συνεχίζουν σε φιάσκο για μας τους χομπίστες -μηχανοκίνητους αθλητές ή πρωταθλητές, δηλ. αγωνιζόμενους και μη- (πχ Ράλι Ακρόπολις 2005 vs 2006) ή δεν ξεκινούν καν (πχ πίστα F1 που όπως είπαμε θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να είχαμε ήδη μερικές φθηνότερες πίστες πριν την ανάληψη για F1). Πράγματα που τα συζητούσαν ανοιχτά σε περασμένες εποχές οι παλαιότεροι του χώρου, που τα χιλιοέγραψαν γνωστοί ειδικοί δημοσιογράφοι και παρά ταύτα τίποτα το διαφορετικό δεν βλέπουμε σήμερα. Για την ώρα μπορούμε και ελπίζουμε ότι η ΕΛΠΑ κατά βάθος-βάθος θέλει να είναι και πρακτικά μαζί μας, όπως είναι και στα λόγια δηλαδή. Για να δούμε λοιπόν τώρα που ξανάρχισε να δημοσιολογεί ότι χρειαζόμαστε πίστες (και όχι πίστα) τι θα γίνει...
Κρίμα πάντως που έπρεπε να φτιάξει η Τουρκία πίστα F1 για να σοβαρέψουν τον σχετικό διάλογο οι φορείς με την Πολιτεία... Αν και αυτό επιβεβαιώνει ότι τα λόγια δεν έχουν απαραίτητα άμεση σχέση με την πράξη... Επανειλημμένα έχουν εξυπηρετήσει ανάγκες ιδιοτελούς προβολής και μόνο, με τους κράζοντες να είναι άλλοτε τα θύματα κι άλλοτε οι θύτες.
Καθότι έως τώρα το Κράτος (κυβέρνηση συν φορείς συν πρόσωπα μαζί) απέδειξε ότι και τζάμπα πίστα F1 να μας φτιάξουν πάλι θα θιχτούν συμφέροντα και πάλι πίστα F1 δεν θα δούμε. Θεωρούμαστε άραγε από το Κράτος αιθεροβάμονες που ζητάμε να δοθούν κίνητρα για την δημιουργία απλών ασφαλών αυτοκινητοδρομίων ανοιχτών στο κοινό με χαμηλό κόστος χρήσης, δηλαδή αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει εμάς τους -χομπίστες- Έλληνες μηχανοκίνητους αθλητές (αγωνιζόμενους και μη);
Εν κατακλείδι, προσεγγίζοντας κοντύτερα στην ρίζα του προβλήματος, διερωτώμεθα:
Σε ποιά πολιτισμένη χώρα συμβαίνει το οξύμωρο, να υπάρχει άθλημα χωρίς αθλητές παρά μόνο με αγωνιζόμενους;
Ποιό Κράτος εξακολουθεί να μην θεωρεί άθλημα τον Μηχανοκίνητο Αθλητισμό, κατά συνέπεια να μην τον υπάγει στο Υπουργείο Αθλητισμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται;
Θέλει ιδιαίτερη σκέψη για να γίνει αντιληπτό ότι με τα παρόντα δεδομένα ο Μηχανοκίνητος Αθλητισμός στην Ελλάδα δεν έχει μέλλον και ότι οι νέοι περιθωριοποιούνται;
5. Ποιος και πώς μπορεί να γίνει μέλος του PRCC;
Η διαδικασία δεν είναι τόσο απλή όσο συνηθίζεται, αλλά είναι απαραίτητη για να διασφαλιστεί η ευημερία και η ομοψυχία του συνόλου.
Καταρχήν και αυτονόητα το υποψήφιο νέο μέλος πρέπει να αισθάνεται σύμφωνο με την φιλοσοφία μας.
Πρέπει να παθιάζεται με την πραγματική οδήγηση, οπότε και περιμένουμε να διαθέτει διακριτό ήθος αλλά και σέβας προς τον εαυτό του και κατά συνέπεια προς τους συνανθρώπους του.
Δεν είναι απαραίτητο να διαθέτει ιδιόκτητο όχημα αλλά σίγουρα θα πρέπει να διαθέτει δίπλωμα οδήγησης για τουλάχιστον δύο χρόνια όπως και να έχει καθαρό από οποιοδήποτε κακούργημα ποινικό μητρώο.
Δεν είναι απαραίτητη η κατοχή ή πρόσβαση σε Η/Υ.
Οπωσδήποτε αναμένουμε ότι θα μετέχει διά της φυσικής του παρουσίας στο ελάχιστο κατά το 1/3 των συναντήσεων και δραστηριοτήτων (εκτός αν από λόγους ανωτέρας βίας χρειαστεί να απέχει περισσότερο).
Κατ'επέκταση, η εγγραφή νέου μέλους που δεν έχει έρθει και δεν έρχεται σε φυσική προσωπική επαφή μαζί μας και που δεν γνωρίζει ΟΛΑ τα ενεργά μέλη του PRCC είναι αδύνατη. Πιο συγκεκριμένα το υποψήφιο νέο μέλος πρέπει να συμμετάσχει σε τουλάχιστον τρεις (3) τακτικές συναντήσεις μελών, να έχει γνωρίσει όλα τα ενεργά μέλη και τελικά να γίνει αποδεκτό από τα 9/10 των παρόντων μελών σε φανερή ψηφοφορία κατά την διάρκεια τακτικής συνέλευσης.
Παρομοίως θα γίνονται διαγραφές μελών κάθε αρχές του νέου έτους ή και εκτάκτως αν προταθεί κάποια διαγραφή έστω κι από ένα μόνο μέλος. Για την διαγραφή αρκεί η επιθυμία της πλειοψηφίας σε φανερή ψηφοφορία και χωρίς να είναι απαραίτητη η παρουσία του προς διαγραφή μέλους που όμως θα έχει ειδοποιηθεί σχετικά ώστε αν θέλει να μπορέσει να διεκδικήσει την παραμονή του στην παρέα δια του προφορικού ή γραπτού λόγου. Μέλος που δεν παρουσιάζεται επί τριμήνου χωρίς να δίνει σημεία ζωής, διαγράφεται χωρίς προειδοποίηση.
Όμως το PRCC μπορεί και θέλει να έχει φίλους. Η πόρτα της επικοινωνίας είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε θέλει να την διαβεί για να μας γνωρίσει. Παρότι αυστηροί στις εγγραφές μας δεν αποξενωνόμαστε και έτσι παραμένουμε πολύ ανοιχτοί στην καρδιά και στο μυαλό. Τουτέστιν δεν θέτουμε περιορισμό σε κανέναν που θέλει να μας γνωρίσει από κοντά και μάλιστα όσες φορές θέλει για όσον καιρό θέλει. Θα διαπιστώσει στην πράξη ότι οι φίλοι μας μπορούν να απολαμβάνουν παρόμοια οφέλη που έχουν και τα μέλη μας. Οι φίλοι δεν έχουν τις υποχρεώσεις που έχουν τα μέλη. Πάρα πολλοί θέλουν να είναι φίλοι μας. Πιστεύουμε στην φιλία ακόμη κι όταν δεν πιστεύουν οι φίλοι μας σε αυτήν.
Επίσης, ενίοτε η λέσχη χρειάζεται την οικονομική ενίσχυση των μελών της για να καλύπτει οικονομικές υποχρεώσεις απαραίτητες για την επιβίωση του. Τέτοιες είναι: η χρήση προκαταβολής για συμμετοχή σε εκδηλώσεις, το κινητό τηλέφωνο που χρησιμοποιείται κατά κανόνα για να ειδοποιούνται τα μέλη μέσω sms, ο server που φιλοξενεί τις ιστοσελίδες και τα email μας, κάρτες, αυτοκόλλητα, μπλουζάκια και λοιπά ουκ ολίγα απαραίτητα. Το ποσό συνδρομής και η συχνότητά της αποφασίζεται κάθε φορά σε έκτακτη συνέλευση και με γνώμονα την οικονομική δυνατότητα του ασθενέστερου οικονομικά.
Όπως γίνεται κατανοητό από τα παραπάνω, είναι πρακτικά αδύνατο να γραφτεί μέλος μας οποιοσδήποτε δεν βρίσκεται πλησίον κάποιας έδρας του PRCC. Εάν κάποιο ενεργό μέλος απομακρυνθεί μακριά της έδρας και εκτός νομού για κάποιο διάστημα τότε δύναται εξαίρεσης και να παραμείνει μέλος μας εφόσον το επιθυμεί, ενώ απαλλάσσεται και από τις υποχρεώσεις, δηλαδή απλά θα θεωρηθεί ως προσωρινά ανενεργό μέλος.
Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο ή στο email του PRCC.
αριθμός τηλεφώνου PRCC: - 6958343438 (ισχύει από 2 Ιουνίου 2009)
Έδρες και υπεύθυνοι
Θεσσαλονίκη - Μίλτος Αναστασιάδης (6948068856)
Σέρρες - Γιάννης Μηνάς (6979771150)
Αρμόδιος NHAC (Ένωση Αυτοκινητιστικών Λεσχών Β.Ελλάδος) - Κωνσταντίνος Παπαγιαννόπουλος (6937332249)
Παρακαλώ να χρησιμοποιείτε τα ιδιωτικά μας τηλέφωνα αφού δοκιμάσετε πρώτα στο 6958343438
Η δημιουργία έδρας αλλού με τις υπάρχουσες συνθήκες θεωρείται ρίσκο για την ασφάλεια και την αξιοπιστία μας. Δεν θα πάψουμε να προσπαθούμε πάντως.